Dit jaaroverzicht schrijf ik in de Thalys naar Parijs. Dat klinkt hartstikke lekker, en dat is het eigenlijk ook. Als je voor het gemak even wegdenkt dat we (ik reis natuurlijk met mijn lieve vrouw Ratna!) een eerste klas ticket hebben geboekt om rustig te kunnen werken tijdens de reis. Zonder lawaai, met WIFI. De eerste klas zit boordevol schreeuwende kinderen, en de WIFI lijkt in tegenstelling tot wat de waarschuwingen melden, louter in de tunnels te werken. Maar goed, we knallen met bijna 300 kilometer per uur naar Parijs, dus klagen is een beetje overbodig.
Deze treinreis is eigenlijk een mooie metafoor voor het afgelopen jaar. Een bewogen jaar, mag ik wel stellen. Met enkele behoorlijk dieptepunten, en de bijbehorende pieken. Op persoonlijk vlak was 2011 roerig. In het begin van het jaar overleed mijn oma op zeer respectabele leeftijd, en niet lang daarna Willempie. Willem Plein. Willem Cloos. Op veel te jonge leeftijd. Aan kanker. En dat woord heb ik het afgelopen jaar veel te vaak gehoord. En dan niet alleen op de tribune van ADO.
Nog persoonlijker waren de nierstenen die plotseling bij mij opdoken. Pijn! Dat gun je niemand. Of in ieder geval bijna niemand. Een week voordat we naar Tokio zouden gaan lag ik ineens in een ambulance en een ziekenhuisbed, en da’s qua timing niet heel handig. Gelukkig had Japan zelf ook wat probleempjes (iets met aardbevingen, tsunami’s, kernrampen en andere kleinigheidjes) en dus besloot KLM sowieso niet naar het land van de rijzende zon te vliegen. In plaats van in Tokio zaten we dus voor de verandering weer eens op Mallorca. Ook lekker, maar klinkt toch nét effe anders.
Vanaf Mallorca leek de wind in ieder geval wel weer gedraaid. In mijn rug, want zaken gingen plotseling in een stroomversnelling. Letterlijk, want op 1 juli 2011 namen mijn buitengewoon gewaardeerde én onmisbare compagnon Benno en ik twee winkels over. De People in Public en Baretta waren van ons! Vet! Eindelijk mag ik dan echt eigen baas spelen (nou ja, als Benno het goed vindt..) en kunnen we met het nieuwe bedrijf ‘Denim Revolution’ gas gaan geven. Met 300 kilometer naar Parijs!
Wat ons niet was verteld, is dat we toch nog even een alom gevreesde double dip, recessie, Euro-crisis, schuldencrisis, financiele crisis én economische crisis eroverheen zouden krijgen. Eén voordeel als alle banken omkletteren: aan wie moeten wij die schuld dan terugbetalen? Ha! Gelukkig hoeven we daar nog niet aan te denken, want vooralsnog zijn we lekker bezig. Nog geen Porsche of huis op Ibiza, maar dat kan nooit lang meer duren. Althans, als die huizenprijzen blijven dalen.
Ook BigBooming Music, de DJ-tak van het steeds groter groeiende BigBooming Business-imperium, lijkt geen last te hebben van alle financiele ellende. De hele zomer draaide ik me een slag in de rondte. Sterker nog, ik draaide zo veel dat ik er duizelig van werd. En dus was ik genoodzaakt vanaf oktober een stapje terug te doen met het nachtleven. Heet dat dan ouderdom? Ach, de feestjes in Strandclub Danz zijn altijd nog beregezellig, en verder ben ik gewoon wat selectiever. Wat betreft de prijs. Principes kun je nog altijd niet factureren.
Zakelijk gezien gaat het ook BigBooming Media voor de wind. Belangrijkste blog fashionminded.nl loopt als een Thalys, en ook het schrijven voor Jeansonline Magazine, indemode.nu, Louder, Kultivate, Danzig en al die andere blogs blijft té leuk om te doen. En als iets leuk is, dan gaat het je ook verdomd makkelijk af. Bovendien is thuis op de bank werken een stuk minder inspannend dan elke nacht in de disco staan, en dus is de bedoeling om in 2012 BigBooming Media verder uit te bouwen. Als de drukte met de winkels dat toelaat, that is. Prioriteiten stellen, Bart.
Wat er verder opviel in 2011? Dit was ongetwijfeld het jaar van de Arabische Lente. De langstzittende dubieuze leiders van net zulke dubieuze landen werden weggebonjourd om plaats te maken voor zo mogelijk nog dubieuzere plaatsvervangers. En de lente is nog steeds aan de gang. Het klimaat heeft hier overigens rekening mee gehouden, want de heerlijke zomer is nooit gekomen. Net als de winter des doods overigens. De Arabische Lente treft ons allemaal.
Wie ook getroffen werd is Osama Bin Laden. ‘s Werelds meest gezochte randdebiel zat ergens terroristje te spelen in een villa in Pakistan, en werd door Amerikaanse elite-troepen doorzeefd met kogels en in zee gepleurd. Een zeemansgraf, heet dat. Ik vraag me af hoeveel zeemannen door Amerikaanse eliteteams worden omgelegd en uit een heli in de oceaan worden gedropt, maar in het geval van Osama kun je weinig anders zeggen dan: opgeruimd staat netjes. Nu de rest van die theedoekdragende en bomleggende gekkies nog, en de wereld wordt weer een stukje leuker.
Overigens zijn het heus niet alleen de moslims die daarvoor kunnen zorgen, want het schijnt in 2011 ook reuze hip te zijn om als blanke jongeman eens even vrolijk de boel kapot te schieten. Tristan dacht er met de hoofdprijs vandoor te gaan, maar daar dacht de Noorse psychopaat Breivik dus Anders over. Twee verschrikkelijke en onvoorstelbare gebeurtenissen, waarvan je alleen maar kan hopen dat ze nooit meer gebeuren. De PvdA heeft Kamervragen gesteld, dus dat moét goed komen.
Politiek gezien was 2011 natuurlijk het jaar van Mark Rutte. De fijnste minister-president die dit land ooit heeft gehad, en evenbeeld van Tom Cruise. Niet qua looks en lengte, maar wél wat betreft de missie. Impossible. Regeren met de grootste crisis ooit, en dan loopt het ook financieel nog eens niet lekker met de wereld. Razend knap hoe Mark (ik mag Mark zeggen) de boel vooralsnog bij elkaar weet te houden, en rust kan brengen in deze rare tijden. Je moet er niet aan denken dat een Job Cohen aan het roer had gestaan. Die beseft dat gelukkig zelf ook maar al te goed, en doet met deze regering wat het al jaren met Nederland probeert: pappen en nathouden, en af en toe een beetje stamelen. Ook dit jaar verdient Job zonder enige twijfel de Natte Tosti Award.
De meest onbekende bekende persoon van 2011 leek heel lang Mauro te zijn. Want o, wat waren we vol van dit lieve kleine negertje met waterende oogjes. De televee kon er geen genoeg van krijgen. Althans, tot het volgende kijkcijfertrekkende hot item voorbij kwam zeilen. En Mauro in het archief staat weg te kwijnen naast Wikileaks, de arts van Michael Jackson en Dominique Strauss Kahn. Dat volgende hot item was natuurlijk Wesley. Hooligan Wesley, welteverstaan. De doorgesnoven Ajax-nerd die tijdens de bekerwedstrijd met AZ het veld op rende om AZ-doelman Esteban aan te vallen.
Esteban leek minder gecharmeerd van mannen die van achter komen dan Christiano Ronaldo doorgaans lijkt te zijn, en trapte Wesley meerdere malen volkomen terecht tegen de mat. En Nederland was te klein. In de ArenA werd zelfs heel even niet aan Cruijff of Davids gedacht. Terwijl laatstgenoemde daar alleen maar zit omdattie zwart is. Dat weten we allemaal. Wesley werd op de valreep wereldnieuws, en moet daar zijn leven lang voor boeten. Een heerlijke gedachte.
En ik denk dat ik het maar bij deze gedachte ga laten, aangezien onze trein nu met een bloedgang Parijs binnendendert, en ik nog precies één tunneltje heb om deze lap tekst ook echt te plaatsen. Laten we hopen dat 2012 ons een hoop moois brengt. Een Europees Kampioenschap, een einde aan de financiele ellende in de wereld en twee florerende winkels voor Denim Revolution, een prachtige en gezonde dochter voor best friends Jeremy en Tirzah en natuurlijk héél veel reisjes voor Ratna en Bart. Heerlijk.
Ik wens iedereen een positief en opgetogen 2012. Met gezondheid, geluk en een leven als rocksterren. Omdat we het verdienen!
