Eén ding is zeker: 2012 is een prima jaar voor grappenmakers, cabaretiers en mensen als Dolf Jansen. Want de wereld is dit jaar natuurlijk officieel compleet gestoord geworden. Maar echt. Terwijl ik dit beknopte en bekrompen jaaroverzichtje schrijf, zijn er in Nederland volwassen mensen bezig met het organiseren van een stille tocht. Voor een bultrug. Dan zou je toch kunnen zeggen dat het heel goed gaat met een land. Als je al een stille tocht organiseert voor een speling der natuur. Maar helaas.
Ik heb echt het idee dat we in 2012 de weg toch definitief zijn kwijtgeraakt. En dan heb ik het niet eens over al dat geld in die bodemloze put die Griekenland heet, #volksmennertje Diederik Samsom die door de WC Eend-commissie is benoemd tot politicus van het jaar of over het feit dat Peter R de Vries zelfs op TV verschijnt als deze uitstaat. Maar dan praat ik wel over doodgeschopte grensrechters. Bijvoorbeeld. En dat de KNVB dan vraagt om een respect-actie. En men praat van een voetbalprobleem. Dan heb je er dus letterlijk een heel leven lang al helemaal niets van begrepen. Het is te treurig om er zelfs maar een grap over proberen te maken. Al vond ik die van de cornervlaggen halfstok best geestig.
Waren er in 2012 dan geen leuke dingen? Jazeker wel. Het EK in Polen en Oekraine bijvoorbeeld. Als je niet van voetbal houdt, was het werkelijk een fantastisch evenement. Gelukkig zat ondergetekende met lief en vrienden in Esplendido op Mallorca. En bij zonsondergang met een flesje Cava of zeven verwerk je zo’n teleurstelling toch heel anders. Zeg maar.
Reistechnisch was het voor mij persoonlijk sowieso een prima jaar. Twee keer die welbekende batterij opladen op een Spaans eiland in de knetterende zon, in het voorjaar naar New York, in oktober met TOMS naar Los Angeles (beetje verjaardag vieren met Jordi en zijn #TeamAllieStockton bij NOBU!) voor wat inspiratie, om vervolgens in november wéér naar NYC te gaan met Jeffrey en Myrthe. Potverdriedubbeltjes gezellig! Het streven is om in 2013 het aantal tripjes minimaal te evenaren, want genieten moeten we. Op volle toeren.
Dat bleek eens te meer toen begin dit jaar plotseling de vader van vriend Remco overleed. Aan niets. Drukt je altijd weer met de neus op die welbekende feiten. Bovendien valt het mij dan weer op dat naarmate je ouder wordt, er steeds vaker over de dood wordt gepraat in een jaaroverzicht. Dat hoort er natuurlijk bij, maar is toch een stuk minder gezellig.
Aan de andere kant (oh ironie) is er ook nieuw leven bijgekomen. Wat dacht je van de kleine JD? Ha, de baby van Jer en Tirz, die we nu al zoveel mogelijk proberen te spoilen. Supertof dat zij nu een echt gezinnetje zijn! Da’s dan ook weer blijdschap. Die was er overigens ook toen ik in april dit jaar Ratna ten huwelijk vroeg. In New York. Op een bankje in het door ons zo geliefde High Line-park in Chelsea. En ze zei nog ‘ja’ ook. Wanneer we precies gaan trouwen weten we nog niet, maar de intentie is er. Blijdschap, blijdschap, blijdschap.
Ons voornemen leek overigens wel te inspireren, want er komen volgend jaar nog een paar huwelijken aan in de vriendenkring. Ineens gaan daar ook Eelco en Jos trouwen, en het meest verrassende aan deze mededeling: niet met elkaar! Beide hebben het geluk gevonden, en stappen volgens mij volgend jaar in dat bootje. Heb ik in ieder geval weer twee boekingen. Ook lekker. Waar kan de factuur naartoe, jongens?
Overigens was het draaitechnisch geen slecht jaar. Met hoogtepunten tijdens de opening van het strandseizoen in Hoek van Holland op een groot buitenpodium, wederom drie slopende dagen de Toppers met Dim & Deb in en voor Soccer World, en een paar hele fijne Expat-feestjes. Ik heb dit jaar wel eindelijk geleerd om meer te doen wat je zelf echt leuk vindt, en soms ook gewoon eens nee te zeggen tegen een boeking. En die bank blijkt dan best lekker te liggen, op vrijdagavond.
Wat kleurde 2012 dan verder nog? De Olympische Spelen wellicht? Waar stiekem best wat Nederlands succes te vieren was. Waar we leerden om BLIJ te zijn van een Antilliaanse sprinter (aandoenlijk om te zien hoe goed die multi-culturele samenlevingsonzin dreigt te werken als iemand succes heeft. Nog aandoenlijker om te zien hoe alles weer bij het oude is als een andere Antilliaanse sprinter vervolgens gepakt wordt met een berg drugs in zijn koffer…) en waar Epke geschiedenis schreef. Al vind ik het nog altijd raar om Zonderland aan de Spelen mee te doen. Dan kom je dus niet voor op de medaillespiegel. Iets waar Yuri van Gelder is het verleden vooral in geinteresseerd was. In die spiegel.
Wie op sportief gebied minder geluk had was natuurlijk Prins Friso. Die prinsheerlijk off-piste dacht te genieten van een beetje poedersneeuw. En iets meer dan een lawine van kritiek over zich heen kreeg van de publieke opinie. Die gaan we hoogstwaarschijnlijk nooit meer terug zien, en het wachten is op een stille tocht. Of voor de prins, of voor de lawine. Want #zonderrespectgeenlawine. Ofzo. Verschrikkelijk voor de familie, maar laten we de boel nu niet overdrijven omdat het een Prins is. Zulke dingen gebeuren helaas.
Wat minder vaak gebeurt, is dat je iemand tegenkomt die net zo vaak de Tour de France heeft gewonnen als Lance Armstrong. Althans, tot voor een paar weken geleden. Want inmiddels hebben we met z’n allen een aardige inhaalslag gepleegd. Zo lijkt. Boze tongen beweren nog altijd dat Lance tjokvol doping door Frankrijk is gescheurd, en de wielerunie heeft hem met de grond gelijk gemaakt. Het is een kwestie van tijd voordat er hier iemand voor de deur staat met een diploma, medaille en een gele trui, want op een dag is er geen dopingvrije wielrenner meer over, en worden wij één voor één uitgeroepen tot winnaar. Sneu, en dat fietsen kunnen we natuurlijk nooit meer serieus nemen. Totdat de Tour weer begint.
Moet ik ook zakelijk nog wat vertellen eigenlijk? Of zullen we het gewoon gezellig houden, tijdens zo’n overzicht. Ik ben eigenlijk wel klaar met al dat negativisme van het journaal, RTL Nieuws, DWDD en Pauw & Witteman, dus laat ik er het volgende over zeggen: koopt allen bij Baretta en People In Public en support your local hero. Gewoon, omdat het moet. Zoiets?
We (mijn compagnon Benno, met wie ik eigenlijk dus meer getrouwd ben dan met Ratna…) hebben in de afgelopen anderhalf jaar ons stinkende best gedaan om de winkels toffer, cooler, beter en natuurlijk winstgevender te maken. En met name die eerste drie dingen zijn prima gelukt. Volgens heel veel wijze mannen komt dat vierde onderdeeltje dan vanzelf, maar de eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik nog nooit van mijn leven zo veel, hard en lang heb gewerkt als in 2012, en dat ik nog nooit zo weinig heb verdiend. En zo veel belasting heb betaald. Grumpf.
Neemt niet weg dat ik het nog altijd heel cool vind dat we de winkels over hebben genomen. Vroeger wilde ik altijd eigen winkels. En die betalen van het geld wat ik verdiend had met draaien. En hey, dat hebben Benno en ik wél gedaan. Denim Revolution bestaat nog steeds, en laten we hopen dat we dat over 10 jaar nog steeds met trots zullen zeggen. Daar gaan wij in ieder geval alles aan doen!
Tot slot mijn idee voor volgend jaar. Dat elk jaar zo’n beetje hetzelfde is. Saai als ik ben. Laten we er met z’n allen weer wat moois van maken. Geniet, leef, lach en blijf gezond. Ga naar New York. Eet met vrienden. En shop bij ons. Leven als rocksterren. Omdat we het verdienen! En wie weet komt het allemaal wel een keer écht goed. Met die Porsche en dat huis op Ibiza. Dat zou toch kicke zijn.
Geluk & gezondheid, en alvast een mooi 2013!
